บทที่ 792 ความจริง!

“ช่างเถอะ เห็นแก่หน้าบรรพบุรุษของพวกแก จะไว้ชีวิตสักครั้ง ถ้ายังมีคราวหน้าอีกล่ะก็ เตรียมตัวตายได้เลย”

ร่างเงานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมปล่อยพวกมันไปอย่างใจกว้างเฉยเลย

‘เชี่ยเอ๊ย จะไปไว้ชีวิตทำไมวะ ปล่อยเสือเข้าป่าชัดๆ! ผูกแค้นกันขนาดนี้ ถ้าพวกมันแข็งแกร่งขึ้นมา มีหรือจะไม่ย้อนมาคิดบัญชี?’