บทที่ 132 ออกไปข้างนอก

หานลู่ใช้เวลาค้นหาไฟล์ในคลังข้อมูลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเปิดการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้นมา ทั้งหมดจึงพากันนั่งลงบนเสื่อกก ดูไปด้วยคุยเล่นกันไปด้วย

หานลู่เอ่ยขึ้นว่า “วันนี้ตอนฉันทำความสะอาดทางเดิน บันทึกเอาไว้ว่าพวกแมลงมันลดลงจริงๆ นะ เธอว่าถ้าผ่านไปอีกสักพัก มันจะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ จนหายไปเลยหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงไม่ต้องพึ่งยาตัวพิเศษของสถาบันวิจัยแล้วล่ะ!”

เสิ่นหว่านพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ถึงจะเป็นอย่างที่เธอหวัง แต่ก็ยังมีช่องทางอื่นในการแพร่เชื้ออยู่ดี อีกอย่าง ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาเหตุผลที่ยุง แมลง งู และมด ลดลงฮวบฮาบได้แล้วล่ะ”