บทที่ 134 ยอมสยบอย่างราบคาบ

เสิ่นหว่านรีบกระตุกแขนหานลู่ที่กำลังระแวดระวัง พร้อมกับกระซิบบอกข้างหูเบาๆ “นี่เพื่อนร่วมงานของจวงเยี่ยนน่ะ เคยเจอกันตอนที่เขาไปช่วยขนวัตถุดิบยาที่บ้านเธอไง จำไม่ได้แล้วเหรอ”

หานลู่ส่ายหน้าอย่างงุนงง “จำไม่ได้เลย ตอนนั้นฉันมัวแต่มองบัตรแต้ม จะไปสนใจคนอื่นได้ยังไงเล่า!”

เสิ่นหว่านคิดในใจว่าคำพูดฟังดูขวานผ่าซากแต่ก็จริง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีเสบียงเหลือเฟือ ต่อให้เป็นเธอเอง พอเห็นบัตรที่มีแต้มเป็นล้านก็คงต้องประคองไว้ชื่นชมอยู่นานเหมือนกัน