บทที่ 142 รถขุดดิน

พูดจบ ฟางเหิงก็เอื้อมไปจับข้อมือเสิ่นโม่โม่ไว้ มือเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อยจึงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เสิ่นโม่โม่ยังไม่ทันได้ดิ้นให้หลุดจากมือฟางเหิงเพื่อชักมือกลับ ก็เห็นลูกหมาป่าสีเทาขาวตัวหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ แล้วเอาหัวแนบลงกับฝ่ามือของเขาพลางถูไถไปมา

ไม่ใช่แค่เสิ่นหว่านที่อึ้งไป แม้แต่เจ้าหน้าที่อย่างฟางเหิงก็ยังยืนตะลึงงันอยู่กับที่