บทที่ 147 ได้ผล

เสิ่นหว่านมองตากลมโตเป็นประกายน้ำของเขา แล้วพูดอย่างหน้าตาเฉยว่า “แม่ว่าลูกเล่นมานานเกินไปแล้วนะ เรามาอ่านหนังสือกันหน่อยดีไหมเอ่ย?”

ด้วยเหตุนี้ หลังจากคำคัดค้านของเจ้าตัวเล็กไม่เป็นผล สองแม่ลูกจึงอ่านหนังสือนิทานภาพจบไปหนึ่งเล่มอย่าง ‘กลมเกลียว’ เป็นพิเศษ

จากนั้น เสิ่นหว่านก็เก็บข้าวของในห้องนั่งเล่นเล็กน้อย เคลียร์พื้นที่ให้กว้างขึ้นเพื่อให้เสิ่นโม่โม่ได้เล่นซนเต็มที่ สำหรับเขาแล้ว ขอแค่มีของเล่น ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สนุกได้ทั้งนั้น