บทที่ 149 รับเลี้ยง 2

เสิ่นหว่านก้มมองชุดนอนผ้าลูกไม้แสนหวานของตัวเอง พยายามสำรวจว่ามันไม่ได้บางจนเห็นทะลุปรุโปร่งขนาดนั้น… ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองอย่างช้ำใจ

เสียงปิดประตูทำให้เสิ่นโม่โม่บนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมา "มะม้า… กินนมคับ!"

เสิ่นหว่านถึงได้สติ นึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระสำคัญที่ต้องทำ เธอรีบเปลี่ยนเป็นชุดลำลองอย่างว่องไว ก่อนจะชงนมใส่แก้วหัดดื่มของลูกชายจนเต็ม