บทที่ 193 มาถึงบ้านหลังใหม่

จวงเยี่ยนยังได้ปรึกษาสัตวแพทย์ที่ร่วมเดินทางมากับเขตทหารเป็นพิเศษ ขนสีขาวราวกับหิมะของพวกมันน่าจะเป็นภาวะด่างเผือกของหมาป่าตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งถือเป็นการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมเพียงเล็กน้อย ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสุขภาพร่างกายแต่อย่างใด

เสิ่นหว่านจึงค่อยวางใจ ตอนนี้จุดแตกต่างเพียงหนึ่งเดียวของลูกหมาป่าทั้งสองตัวคือ ปลายหูของเสี่ยวลิ่วมีสีเทาอ่อน ส่วนของเสี่ยวชีเป็นสีขาวล้วน และแน่นอนว่ายังมีนิสัยที่ต่างกันสุดขั้ว เสี่ยวชีหยิ่งนิ่งขรึม ส่วนเสี่ยวลิ่วค่อนข้างร่าเริงกระโดดโลดเต้น!

หนทางยาวไกล เสิ่นหว่านและจวงเยี่ยนพร้อมพวกพ้องในเวลานี้อยู่ที่เมืองฮั่นหยางซึ่งห่างจากจุดหมายปลายทาง 300 กิโลเมตร นี่คือจุดพักสุดท้ายในการอพยพย้ายถิ่นฐานครั้งนี้ของพวกเขา