บทที่ 203 มื้อใหญ่เป็นหมัน

กินข้าวเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งคุยเล่นกันบนโซฟาอยู่ครู่หนึ่ง โจวจวินหลี่มองเสิ่นโม่โม่พลางเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง เสิ่นหว่านคิดว่าเขาคงเหนื่อย เพราะเมื่อคืนก็ยุ่งกับงาน พอช่วงเช้ายังต้องทำกับข้าวเต็มโต๊ะอีก

เธอลุกขึ้นดึงแขนจวงเยี่ยนเพื่อเอ่ยปากขอตัวกลับ เสิ่นโม่โม่บอกลาอย่างกระตือรือร้น ซ้ำยังให้สัญญาอีกว่าจะแวะมาเล่นบ่อยๆ!

แน่นอนว่าไม่ลืมหิ้วฮวาโปปัวสุดหวงของตัวเองกลับไปด้วย