บทที่ 216 ฝนกรด

ตอนที่เสิ่นหว่านไปช่วยห้องข้างๆ ปิดผนึกรอยต่อของหน้าต่าง เธอสังเกตเห็นเศษผ้าที่ตัดเป็นชิ้นๆ กองอยู่ไม่น้อยในห้องนั่งเล่น จึงอดแปลกใจไม่ได้

ป้าโจวอธิบายว่า "เสี่ยวหานออกไปทำงาน ป้าอยู่บ้านว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยให้เธอหางานฝีมือมารับจ้างทำน่ะ วันๆ หนึ่งพอได้แต้มสะสมบ้าง เอาผ้าที่ตัดไว้พวกนี้มาเย็บต่อกันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร แค่เปลืองสายตาไปหน่อย"

งานแบบนี้เสิ่นหว่านเคยเห็นมาก่อน เป็นขั้นตอนหนึ่งของการตัดเย็บเสื้อผ้า เพียงแต่เมื่อก่อนใช้จักรเย็บผ้า แต่ตอนนี้ไม่มีเครื่องจักรแล้วจึงต้องใช้สองมือค่อยๆ เย็บ ถือเป็นงานที่ต้องใช้ความประณีตอย่างยิ่ง