บทที่ 231 ต้มกิน

มือของเถาเยียนหลินยังจับอยู่ที่บานประตูตู้เสื้อผ้า พอเห็นเสิ่นหว่านยืนอยู่ข้างนอกก็ดีใจจนน้ำตาแทบไหล

"พี่เสิ่นหว่าน หนูกลัวแทบตาย ฮือๆ…"

เมื่อเห็นว่าน้ำตาเม็ดโป้งของเด็กสาวจวนเจียนจะร่วงเผาะอีกรอบ เสิ่นหว่านจึงรีบเตือนสติ "อย่าเพิ่งร้องเลย รีบดูคุณปู่ก่อนดีกว่าว่าเป็นยังไงบ้าง คนแก่ทนเรื่องกระทบกระเทือนแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ"