บทที่ 242 กระดานตอกตะปู

เสิ่นหว่านกำมีดสั้นไว้ในมือพลางหั่นผักสดเป็นชิ้นๆ อย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้กลิ่นหอมสดชื่นของผักลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว

กระต่ายตัวน้อยที่เติบโตขึ้นมาหลังวันสิ้นโลกไม่เคยได้กลิ่นที่น่าเย้ายวนใจขนาดนี้มาก่อน สัญชาตญาณสัตว์ป่าขับเคลื่อนให้พวกมันพากันมุดออกจากโพรง แล้วตามกลิ่นกรูเข้ามาหาครอบครัวพ่อแม่ลูกทั้งสามคน

เสิ่นหว่านดึงตัวเสิ่นโม่โม่ไว้ให้อยู่นิ่งๆ ด้วยกลัวว่าจะทำให้พวกมันตื่นตกใจ จึงเก็บหน้าไม้และหนังสติ๊กเข้ามิติไปเสีย