บทที่ 247 งานแต่งงาน

หานลู่ผิดหวังเล็กน้อย “ดูท่าคงไม่ได้เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ฉันกับป้าโจวย้ายออกไปก็มีอีกแผนหนึ่งด้วย คืออยากใช้ประโยชน์จากแสงแดดปลูกผักไว้บ้าง ไม่ว่าจะเก็บไว้กินเองหรือเอาไปขายก็เป็นทางเลือกที่ดีทั้งนั้น

แล้วก็ที่คุณเคยบอกให้พวกเราปลูกทานตะวัน ฉันดูแล้วในฐานไม่มีพวกเมล็ดทานตะวันโผล่มาเลย บางทีทางฐานอาจไม่มีเมล็ดพันธุ์ก็ได้ พวกเราก็เลยกะว่าจะปลูกไว้สักหน่อยเหมือนกัน”

เสิ่นหว่านมองสีหน้าของหานลู่ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพร้อมเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วจริงๆ เธออดคิดถึงภาพตอนที่เจอกันครั้งแรกไม่ได้ ตอนนั้นเหมือนเม่นตัวน้อยที่เต็มไปด้วยหนาม คอยผลักไสทุกคนออกห่าง