บทที่ 255 กลิ่นคาวทะเล

ถึงเวลานั้น คนพวกนั้นคงโก่งราคากันจนแต้มสะสมในมือตัวเองอาจซื้อโควตาไม่ได้แม้แต่ที่เดียวด้วยซ้ำ

“เมื่อกี้หลินอวี่เพิ่งไปหาผมที่ห้องทำงาน มาเล่าเรื่องที่มีคนกว้านซื้อโควตาขึ้นเรือรบเป็นจำนวนมาก ผมเองก็พอได้ยินระแคะระคายเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน เป็นไปได้สูงว่าแนวชายฝั่งกำลังรุกคืบเข้ามาเร็วกว่าเดิม” จวงเยี่ยนเอ่ยพลางยื่นชามข้าวสวยที่คดไว้ส่งให้เสิ่นหว่าน

“เป็นอย่างที่ฉันเดาไว้จริงๆ คิดจะกักตุนเก็งกำไร คนพวกนี้คงกะจะเก็บโควตาเอาไว้รอให้ข่าวหลุดออกไปก่อน แล้วค่อยเอามาฟันกำไรก้อนโต” เสิ่นหว่านก้มหน้าตักข้าวสวยขาวนวลขึ้นเงาเข้าปาก อดรู้สึกเวทนาผู้รอดชีวิตทั่วไปไม่ได้ แม้จะอยู่ในยุควันสิ้นโลกที่มีภัยพิบัติถาโถม ก็ยังหนีไม่พ้นการเอารัดเอาเปรียบและแผนการของกลุ่มผู้มีอำนาจระดับบนอยู่ดี