บทที่ 301 เสียงกรีดร้อง

"ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าไวรัสที่ค้างคาวนั่นพามาจะร้ายแรงขนาดนี้ ทำให้คุณต้องเป็นห่วงแล้ว" จวงเยี่ยนมองเสิ่นหว่านพลางยิ้มให้อย่างรู้สึกผิด น้ำเสียงของเขายังคงแหบพร่า

"ทำเอาฉันตกใจแทบแย่ ถ้าคุณยังไม่ลดไข้ ฉันคงต้องพาคุณออกจากเกาะไปหาหมอที่ฐานใหม่แล้วล่ะ ฟื้นก็ดีแล้ว นี่เป็นผลไม้รวมที่ลูกชายเตรียมไว้ให้ รองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันแวะไปดูโม่โม่แล้วจะกลับมากินข้าวเป็นเพื่อน" น้ำเสียงของเสิ่นหว่านผ่อนคลายลงมาก เธอยื่นจานผลไม้ที่เสิ่นโม่โม่เตรียมไว้ให้เขา ทำเอาจวงเยี่ยนซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก

พอกลับมาที่บ้านตู้คอนเทนเนอร์ ก็เห็นว่ามื้อเที่ยงที่เตรียมไว้ถูกกินไปจนเกือบหมดแล้ว พอดูเวลาถึงได้รู้ว่าตอนนี้บ่ายสองโมงแล้ว