บทที่ 314 ฐานใหม่หัวเซี่ย 3

เสิ่นหว่านเข้าใจความหมายของจวงเยี่ยนทันที หากไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่รู้ทิศทางและระยะทางไปยังตัวฐาน เธอคงไม่อยากขึ้นรถคันนี้ เดินไปเองยังจะสบายใจกว่าเสียอีก

แต่ก็ยังดีที่หมาป่าขาวทั้งสองตัวชินกับการวิ่งข้างนอก และปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตในความมืดมิดได้ตั้งนานแล้ว การวิ่งตามรถโดยสารที่กำลังแล่นอยู่จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ภายในห้องโดยสารไม่ได้กว้างขวาง ทั้งยังไม่มีที่นั่ง ทุกคนต่างยืนเบียดกัน ผู้โดยสารยี่สิบกว่าคนทำให้พื้นที่ที่แต่เดิมว่างเปล่าแน่นขนัดไปถนัดตา