บทที่ 327 สร้างโรงไฟฟ้า

หลังจากเสียงเอะอะโวยวายด้านนอกสงบลง บรรยากาศก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอย่างรวดเร็ว สำหรับผู้รอดชีวิตแล้ว การหลุดพ้นจากความมืดมิดย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าอนาคตกลับยังเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ ประสบการณ์ดิ้นรนเอาชีวิตรอดมาหลายปีทำให้พวกเขาไม่กล้าคาดหวังอะไรกับธรรมชาติอีกต่อไปแล้ว

คนที่มองโลกในแง่ร้ายต่างปลิดชีพตัวเองไปเนิ่นนาน ส่วนคนที่มองโลกในแง่ดียังคงกัดฟันสู้ต่อไป ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการกินอิ่มท้องและมีชีวิตรอด

เสิ่นหว่านปิดหน้าต่างแล้วกลับมากินมื้อเที่ยงที่ยังค้างอยู่ต่อ พอกินเสร็จแล้วมองออกไปอีกครั้ง ด้านนอกก็กลับมามืดสนิทตามเดิม เวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้นคงอยู่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ