บทที่ 333 เรื่องวุ่นวายจากมื้อเลี้ยง 1

เขายังคงกดเสียงลงต่ำมาก จึงไม่สะดุดหูเพื่อนบ้านคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นหว่านมองของในมือเขา แม้สีหน้าจะฉายแววสนใจ แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับเป็นการปฏิเสธ "ก่อนหน้านี้ผู้บัญชาการเฉินช่วยพวกเราไว้มากแล้วค่ะ ต่อให้มีบุญคุณใหญ่หลวงแค่ไหนก็ถือว่าหายกันแล้ว ต่อไปไม่ต้องส่งของมาให้อีกนะคะ พวกเราสองคนมีมือมีเท้า ตอนนี้ฐานกำลังต้องการแรงงานพัฒนาพื้นที่ พอหางานทำเลี้ยงตัวเองได้ ไม่เป็นปัญหาหรอกค่ะ"

เสี่ยวอู๋ก้มมองของในมือ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ถูกปฏิเสธ เขาคิดไม่ตกจริงๆ ว่าของที่ใครๆ ต่างแย่งชิงกัน ทำไมพอมาถึงที่นี่กลับไม่มีใครต้องการเอาเสียเลย?!