บทที่ 335 เรื่องวุ่นวายจากมื้อเลี้ยง 3

ทว่ายังไม่ทันจะได้เข้าใกล้เสิ่นหว่าน เขาก็ถูกแรงมหาศาลถีบจนลอยกระเด็นออกไป แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังด้านนอกของแคปซูลนิรภัยอย่างจังจนรู้สึกราวกับกระดูกจะแหลกเป็นชิ้นๆ

เขานึกว่าเสิ่นหว่านจะเป็นหมูในอวยให้เคี้ยวง่ายๆ คิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือของอีกฝ่ายจะไม่ธรรมดาขนาดนี้

แต่ความเจ็บปวดยังไม่จบลงแค่นั้น พริบตาต่อมาหัวเข่าและข้อเท้าก็ปวดแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง เขานอนขดตัวอยู่บนพื้นจนขยับไม่ได้ คิดจะลุกขึ้นยืนก็ยืนไม่ไหวเสียแล้ว