บทที่ 340 ชุดกันหนาว 1

เสิ่นโม่โม่เหลือบมองแวบหนึ่งแล้วรีบยกสองมือขึ้นปิดตาทันที แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองลอดช่องนิ้วออกมา เสิ่นหว่านกำลังจะละสายตากลับมา จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกระแทกดังสนั่นขึ้นอีกระลอก คราวนี้เป็นผู้หญิงที่กำลังอุ้มลูกน้อย

เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจพลันเงียบสงัดลง บนพื้นเบื้องล่างมีร่างไร้วิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกสองร่าง

หญิงคนนั้นเป็นคนพิการ แขนซ้ายตั้งแต่ข้อศอกลงไปขาดหาย ส่วนเด็กในอ้อมอกอายุเพียงสองขวบกว่าเท่านั้น เป็นเด็กที่ลืมตาดูโลกหลังเกิดภัยพิบัติ คู่แม่ลูกที่อ่อนแอไร้ที่พึ่งพิง เมื่อสูญเสียเสาหลักของครอบครัวไป ย่อมยากที่จะมีชีวิตรอดต่อไปได้