บทที่ 364 มิติน้อย

ในเวลาเดียวกัน ภายในพื้นที่ว่างอันคับแคบ เสิ่นโม่โม่เบิกตากว้างมองไปยังบริเวณที่แสงไฟฉายสาดส่องไปถึง มันคือมิติเล็กๆ ที่คับแคบเหมือนในความฝันของเขาจริงๆ ด้วย

ด้วยความตกใจ เขาจึงเผลอทำไฟฉายหลุดมือร่วงลงพื้น

วินาทีต่อมาเมื่อรู้สึกตัว ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต่างมองดูฝ่ามือว่างเปล่าของเจ้าตัวเล็กแล้วยืนอึ้งไปตามๆ กัน