บทที่ 396 ยิ่งเรียนยิ่งเชี่ยวชาญ ยิ่งหยอดก็ยิ่งช่ำชอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตอนที่เสิ่นหว่านลืมตาตื่นขึ้นมา ในห้องก็ว่างเปล่าไม่มีใครอยู่แล้ว

เธอพยุงตัวลุกขึ้นตามความเคยชิน ทว่ากลับพบว่าเอวไม่ได้ปวดเมื่อยเหมือนที่คิดไว้ พอได้บิดขี้เกียจสักทีก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ปลอดโปร่งไปทั้งตัว

เธอเปิดหน้าต่างมองออกไป เห็นนกนางนวลบินโฉบไปมาเหนือน้ำทะเล บรรยากาศเงียบสงบเช่นนี้ทำให้นึกถึงช่วงเวลาก่อนวันสิ้นโลกขึ้นมาอย่างประหลาด