บทที่ 406 กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา

ได้ยินคำอธิบายอย่างตะกุกตะกักของลู่หยวน เสิ่นหว่านก็กลอกตาใส่คนที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นไปหนึ่งรอบใหญ่

ตอนนี้หลิวอวี้เจียวหน้าแดงก่ำ แม้ฤทธิ์ยาจะค่อยๆ คลายลงแล้ว แต่ปฏิกิริยายังคงเชื่องช้าอยู่บ้าง เธอเคยเห็นสภาพของสวี่ซิงซิงตอนโดนยามาก่อน วันนี้อย่างไรก็ต้องขายหน้าแน่นอน

เธอหันไปมองเสิ่นหว่าน แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ทว่ากลับไม่กล้าพูดอะไรมาก ในสภาพที่สมองยังไม่แจ่มใส ยิ่งพูดมากก็ยิ่งผิดมาก พูดน้อยยังผิดน้อยกว่า ตอนนี้เลยพอจะคิดได้ขึ้นมาบ้างแล้ว