บทที่ 411 ปลาที่รอดตาข่าย

จวงเยี่ยนก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปบนหาดทราย ไม่นานก็ทิ้งคนอื่นๆ ไว้ข้างหลัง “พวกเราเป็นสามีภรรยากันจะกลัวอะไร ต้องไปสนใจสายตาคนอื่นทำไมกัน ผิวพรรณเธอเนียนนุ่มขนาดนี้ ถ้าโดนบาดเป็นแผลขึ้นมาจะไม่คุ้มเอานะ นอกจากฉันแล้วคนอื่นเขาไม่มานั่งปวดใจด้วยหรอก”

เสิ่นโม่โม่นั่งอยู่บนหลังเสี่ยวชีอย่างมั่นคง พลางมองดูพ่อแม่ที่รักใคร่หวานชื่นกันโดยไม่แคร์สายตาใคร ในใจของเด็กน้อยไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ ชินชาเสียแล้ว

ในสายตาของพ่อ ตัวเขาก็เป็นแค่ของแถมประเภทซื้อหนึ่งแถมหนึ่งที่เก็บมาได้เท่านั้นแหละ