บทที่ 454 ผู้หญิงที่รู้ความ

"ฉันกินอาหารแค่นิดเดียวต่อวัน อุตส่าห์เก็บสะสมเสบียงมาตั้งอาทิตย์กว่าจะได้กินอิ่มสักมื้อ พอสบโอกาสที่คนเฝ้าประตูประมาท ฉันเลยรีบวิ่งหนีออกมาสุดชีวิต ถ้าไม่ได้เจอพวกคุณ ฉันต้องโดนพวกมันจับตัวกลับไปแน่ๆ ค่ะ!

ดังนั้นคุณวางใจได้เลย ฉันยินดีให้ความร่วมมือกับพวกคุณ เพื่อเอาตัวพวกคนชั่วพวกนั้นมาลงโทษตามกฎหมายค่ะ!"

ตอนที่หยางเสวี่ยพูด ประกายในดวงตาของเธอนั้นช่างเจิดจ้า เฉินไห่มองแล้วรู้สึกปนเปในใจ แม้สิ่งที่เธอเล่าจะฟังดูขาดๆ หายๆ ตะกุกตะกัก แต่เฉินไห่ก็เข้าใจแล้วว่าเธอต้องพบเจออะไรมาบ้างในช่วงเวลาที่ถูกกักขังอย่างมืดมนไร้ทางออกนั่น เขาจึงยิ่งรู้สึกชื่นชมเธอมากขึ้นไปอีก