บทที่ 469 เจ้าทึ่มไร้ประโยชน์

เสิ่นโม่โม่นั่งอยู่ข้างๆ ชินตากับความหวานชื่นของทั้งสองคนไปตั้งนานแล้ว

บ้านเขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด ปะป๊าป้อนข้าวหม่าม้า หม่าม้าป้อนข้าวตัวเอง ส่วนตัวเขาแค่มีหน้าที่ก้มหน้าก้มตากินให้อิ่มก็พอแล้ว

พอกินอิ่มหนำสำราญ เสิ่นโม่โม่ก็เอ่ยขอเข้าไปเล่นในมิติสักพัก เสิ่นหว่านมีหรือจะไม่ยอม เธอโบกมือเบาๆ วูบเดียวก็ส่งลูกชายกับหมาป่าขาวสองตัวเข้าไปในมิติพร้อมกัน