บทที่ 474 แบกไม้หนามไปขอขมา

เมื่อเห็นเขาเหม่อลอย หยางเสวี่ยจึงแอบหยิกแขนเขาไปอีกที เจียงเหมิ่งถึงค่อยตอบอึกๆ อักๆ ออกไป "คะ…ครับ ใช่แล้วครับ พวกเราเป็นแฟนกัน เพิ่งตกลงคบกันเมื่อวานนี้เอง"

มาถึงขั้นนี้แล้ว เจียงเหมิ่งทำได้เพียงเออออตามน้ำไปกับคำพูดของหยางเสวี่ย หากไม่ยอมรับ เขาก็ไม่มีทางอธิบายได้เลยว่าเหตุใดตนเองถึงได้เดินออกมาจากบ้านของหญิงสาวแต่เช้าตรู่เช่นนี้

เขายังมีตำแหน่งในกองทัพค้ำคออยู่ เรื่องชู้สาวพรรค์นี้สุ่มเสี่ยงต่อการโดนร้องเรียนอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นราคาที่เขาจ่ายไม่ไหวแน่ๆ