บทที่ 488 แม่ทัพไร้ไพร่พล

บนเวที วงดุริยางค์และคณะนาฏศิลป์ของทหารยังคงทำการแสดงต่อไป แต่เผิงเชาที่อยู่ด้านล่างกลับถูกพี่น้องรอบทิศทั้งหน้าหลังซ้ายขวารุมต้อนเงียบๆ

ทุกคนไม่กล้าส่งเสียงเอะอะเกินไป จึงลงมือกันหนักเป็นพิเศษ เรียกว่าพอจับได้ก็ไม่ยอมปล่อย กดตัวเผิงเชาไว้กับเก้าอี้จนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

"บอกแล้วๆ ฉันยอมบอกแล้ว พอใจยัง พวกนายปล่อยมือก่อน!" เผิงเชาทนเจ็บจนหน้าดำหน้าแดง รีบลดเสียงลงแล้วรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด