บทที่ 499 บ้าบอทว่าเร่าร้อน

ช่วงเวลานี้ หลิงหลิงไม่ได้มีกิจอันใดสำคัญ อีกทั้งนางไม่อยากทำตัวโดดเด่นเป็นจุดสนใจ เพราะดูท่าแล้วฝ่าบาทคงมิได้ใส่พระทัยกับวันคล้ายวันประสูติของพระองค์นัก

เยี่ยนอ๋องก้มพระพักตร์ลงมองหลิงหลิงที่กำลังนอนหลับสนิท ซุกกายอยู่ในอ้อมพระกร เส้นผมสีดำขลับแผ่สยายอยู่บนพระอังสา ใต้สันจมูกโด่งรั้นคือริมฝีปากที่บวมเจ่อระเรื่อ

เยี่ยนอ๋องอดไม่ได้ที่จะกุมมือนางไว้แผ่วเบา ในพระทัยพลันบังเกิดความสงสารและเอ็นดูขึ้นมาจับใจ