บทที่ 507 บทอวสาน 2

หลินอวี่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ รู้สึกเลี่ยนจนฟันแทบหลุด เขาพึมพำงึมงำก่อนจะขยับเข้าไปใกล้หานลู่ โอบรอบเอวของเธอไว้แล้วลูบหน้าท้องที่นูนเด่นออกมาเบาๆ

หานลู่เขินอายเล็กน้อย เธอค้อนขวับใส่เขาอย่างหมั่นไส้ "ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาทำตัวติดเป็นตังเมแบบนี้เนี่ย"

หลินอวี่บุ้ยปากไปทางห้องครัว "คนอื่นเขายังติดกันหนึบหนับเลย! ว่าแต่เจ้าตัวเล็กของพวกเราวันนี้คิดถึงพ่อบ้างหรือเปล่าน้า"