บทที่ 119 ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล

ดึกสงัด

ข่งเสวี่ยกับเสิ่นจิ้งนอนกระซิบกระซาบคุยกันอยู่บนเตียง

อันที่จริงเรียกว่าคุยก็ไม่เชิง เพราะส่วนใหญ่เป็นข่งเสวี่ยที่เล่า ส่วนเสิ่นจิ้งคอยตั้งใจฟังอย่างใคร่รู้