บทที่ 127 ไม่มีโอกาสแล้ว

ยามนี้เหมาซวี่ทั้งโกรธ ทั้งอับอายขายหน้า แถมยังเจือด้วยความริษยา

ก่อนหน้านี้เขายังยิ้มร่าอย่างลำพองใจ คิดว่าคืนนี้ตนเองผ่าหยกออกมาได้ถึงเก้าก้อน แสดงให้เห็นถึงฝีมือระดับเซียนพนันหินหยก และเตรียมจะเหยียบย่ำสั่งสอนเฉินจิ่ง เจ้าเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักสัมมาคารวะคนนี้ให้จมดิน

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นฝ่ายถูกเฉินจิ่งตบหน้าเข้าฉาดใหญ่เสียเอง ทั้งที่เจ้าเด็กนั่นเลือกหินดิบมาแค่ก้อนเดียวแท้ๆ