บทที่ 160 ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน

ขณะที่อู๋ชุนจู๋กำลังดูแลสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี ข่งเสวี่ยก็พาเด็กหนุ่มร่างโตของเธอกลับมาถึงหมู่บ้านเทียนเสวี่ยซานเช่นกัน

แม้เฉินจิ่งจะดื่มไปไม่น้อย ทว่าด้วยความที่ยังหนุ่มแน่นแถมยังอาเจียนออกไปสองรอบ ตอนนี้จึงไม่ได้เมามายจนหมดสติ

เพียงแต่ฤทธิ์ของเหล้าขาวนั้นไม่เบาเลย ยามนี้เขาจึงนอนแผ่อยู่บนโซฟาในห้องเช่าของข่งเสวี่ย ไม่อยากจะขยับเขยื้อนตัวแม้แต่น้อย