บทที่ 178 ภาพถ่าย

เฉินจิ่งปักหลักรออยู่หน้าชุมชนเซียงซานย่วนมาเกือบทั้งวัน

กระทั่งบ่ายสามโมงกว่า ตอนที่เขาเริ่มถอดใจคิดว่าวันนี้เกิ่งฉางคงไม่โผล่มาแล้ว ในที่สุดเขาก็เห็นเงาร่างคุ้นตาเดินเข้ามา อีกฝ่ายสวมหมวกแก๊ปและก้มหน้าต่ำ หากไม่ใช่เพราะผมยาวประบ่าอันเป็นเอกลักษณ์นั่น เฉินจิ่งก็คงจำอีกฝ่ายไม่ได้แน่

พอเห็นเกิ่งฉาง เฉินจิ่งก็รีบลงจากรถแล้วก้าวเท้าตามไปทันที