บทที่ 192 รสชาติของชีวิตที่เหลืออยู่

ข่งเสวี่ยชื่นชมเจี๋ยลวี่อยู่ครู่หนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเฉินจิ่งด้วยความภาคภูมิใจแล้วเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเฉิน สมบัติที่สูญหายไปนานขนาดนี้กลับถูกเธอตามหาจนเจอ ฉันภูมิใจในตัวเธอจริงๆ นะ"

เฉินจิ่งยิ้มตอบ "ไม่ถูกสิครับ พูดให้ถูกคือผมกับพี่เสวี่ยช่วยกันหาจนเจอต่างหาก"

"พูดจาเหลวไหล ถึงไม่มีข้อมูลพวกนั้นที่ฉันช่วยหาให้ สุดท้ายเธอก็ต้องคิดออกอยู่ดีนั่นแหละ" ข่งเสวี่ยกะพริบตา ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับเอ่ยต่อ "ก็ผู้ชายของฉันเก่งที่สุดนี่นา"