บทที่ 238 ต้องเรียกว่าพี่สะใภ้สิ

“ยังไงหนูก็เป็นสะใภ้ของบ้านเราแล้วนี่คะ”

ไทเฮาลวี่ได้ยินคำตอบนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มพลางกล่าว “นั่นก็จริงจ้ะ แต่เสี่ยวข่ง…เธอไม่เหนื่อยจริงเหรอ เดินขึ้นเขามาตั้งนานขนาดนั้น”

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ คุณลุงยังอุตส่าห์ลงไปช่วยพวกหนูยกสัมภาระตั้งเยอะ จะเหนื่อยได้ยังไงกันคะ” ข่งเสวี่ยเดินมาหน้าเตาพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ให้คุณลุงต้องมาลำบากด้วย แย่จริงๆ เลยค่ะ”