บทที่ 247 หัวใจสาวแรกรุ่นดั่งบทกวี

ในชนบทไม่ได้มีกิจกรรมบันเทิงอะไรมากมาย โดยเฉพาะแถบภูเขาขู่ซานที่ยังค่อนข้างทุรกันดารและห่างไกลความเจริญ หลังมื้ออาหารชาวบ้านจึงทำได้แค่นั่งจับกลุ่มคุยเรื่องสัพเพเหระ ซุบซิบเรื่องคนโน้นคนนี้

ไทเฮาลวี่เองก็ไม่พ้นเรื่องพวกนี้เช่นกัน ยิ่งเรื่องของฟ่านอวี้เหมยถูกครอบครัวอดีตสามีเอาไปป่าวประกาศประจานไปทั่ว เธอจึงพอเคยได้ยินมาบ้าง

"รู้สิ น่าสงสารมากเลยนะคนนั้น" ไทเฮาลวี่คีบกับข้าวให้ข่งเสวี่ยพลางพยักหน้ารับ