บทที่ 279 ข้อสันนิษฐานสี่ประการ

ด้วยการเกลี้ยกล่อมของเฉินจิ่ง ในที่สุดหยางจื้อจวินก็ยอมล้มเลิกความคิดที่จะยกเครื่องสำริดรหัสลับให้แก่เขา ทว่าในใจก็ยังกังวลว่าคนในบ้านไม่มีความรู้เรื่องนี้ กลัวว่าจะดูแลรักษาได้ไม่ดี จึงคิดว่าหาโอกาสนำไปมอบให้ทางการเสียจะดีกว่า

เฉินจิ่งรู้ความคิดของเขา จึงเอ่ยขึ้นตรงๆ “พี่หยาง เอาแบบนี้ครับ พี่เก็บรักษาเครื่องสำริดชิ้นนี้ไว้ให้ดีก่อน ในอนาคตผมตั้งใจจะเปิดพิพิธภัณฑ์เอกชน ถึงตอนนั้นพี่ค่อยนำเครื่องสำริดชิ้นนี้มาจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ของผม ผมยังจ่ายค่าเช่าจัดแสดงให้พวกพี่ได้ทุกปีด้วย”

แม้สำหรับเฉินจิ่งแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดบนเครื่องสำริดรหัสลับคือเบาะแสที่ซ่อนของเสวียนหลี แต่ตัวโบราณวัตถุชิ้นนี้เองก็มีคุณค่าทางวิชาการและการศึกษาวิจัยไม่น้อย