บทที่ 288 มุ่งหน้าเข้าสู่ขุนเขา

ค่ำคืนที่มีสายฝนโปรยปรายมักจะดูมืดมิดและหนาวเย็นเป็นพิเศษเสมอ

ภายในห้องพักของโรงแรม ข่งเสวี่ยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ พวงแก้มขาวผ่องดั่งหิมะขึ้นสีระเรื่อ แฝงเสน่ห์เย้ายวนชวนมองอย่างประหลาด ช่างงดงามจับตาไปอีกแบบ

"หนาวจังเลย" ข่งเสวี่ยยิ้มบางๆ พลางมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม แนบกายเข้ากับอ้อมอกของเฉินจิ่งอย่างใกล้ชิด ก่อนจะพูดขึ้นอีกว่า "เสี่ยวเฉิน ตัวเธออุ่นจัง"