บทที่ 377 ออกไปดูโลกกว้างใบนี้

คำตอบของเฉินหมิงเยว่ไม่ได้เหนือความคาดหมายของข่งเสวี่ย เธอพยักหน้าเบาๆ พลางพูดต่อ “ดีจริงๆ นั่นแหละค่ะ ได้ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลกับคนที่รักในสถานที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้ ชวนให้นึกถึงชีวิตในบันทึกแดนดอกท้อเลยนะคะ”

หลังจากเออออไปประโยคหนึ่ง จู่ๆ ข่งเสวี่ยก็เปลี่ยนประเด็น “พี่เฉินคะ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ข้างนอก พี่ทำงานอะไรเหรอคะ”

เฉินหมิงเยว่ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ “ครูมัธยมค่ะ”