บทที่ 385 ใจมีขุนเขาลึกซึ้ง

“นักพรตเสวียนซานจื่อครับ ถึงตี่เอ้อร์จะไม่ใช่ของตระกูลหูซือ แต่พวกท่านก็ช่วยปกป้องดูแลมันมาตั้งหลายปีขนาดนี้ ไม่ต้องพูดเรื่องเช่ายืมหรอกครับ ยังไงก็ควรได้รับค่าตอบแทนบ้าง คิดเสียว่าเป็นค่าดูแลรักษาดีไหมครับ” เฉินจิ่งเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เสวียนซานจื่อได้ยินดังนั้นก็ยกน้ำขึ้นจิบ ยิ้มกึ่งขันพลางเอ่ยว่า “สหายเฉินนี่ตั้งใจจะให้เงินบ้านเราให้ได้เลยสินะ”

“ครับ อย่างน้อยก็เพื่อการเรียนและการใช้ชีวิตของเด็กทั้งสองคนในวันข้างหน้า” เฉินจิ่งตอบตามตรง