บทที่ 462 จะขอแต่งงานอย่างไร

หลังจากหัวเราะไปสองสามที สวี่จงอี้ก็กลับมามองเฉินจิ่งด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง ในแววตามีประกายแปลกใจปนอยู่ไม่น้อย “ได้ งั้นก็ถือว่าเธอติดน้ำใจฉันครั้งหนึ่ง ว่ามาสิ เรื่องอะไรล่ะ?”

หากเป็นคนอื่นมาพูดคำเมื่อครู่นี้ สวี่จงอี้คงคิดแค่ว่าคนคนนั้นโอหังอวดดี

ทว่าเฉินจิ่งกลับแตกต่างออกไป เดิมทีเขาก็มองว่าเฉินจิ่งเป็นคนมีฝีมืออยู่แล้ว ยิ่งได้พูดคุยกันเมื่อครู่ ก็ยิ่งทำให้สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของคนหนุ่มคนนี้