บทที่ 510 หน้ายังไม่หนาพอ

เหยียนจื่อผิงได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับมาว่า “ธุรกิจที่ฉันอยากทำถือเป็นอุตสาหกรรมเกิดใหม่น่ะ เพิ่งจะค่อยๆ โผล่มาให้เห็นในช่วงปีสองปีนี้เอง”

เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ชำเลืองมองสีหน้าของเฉินจิ่ง แล้วจึงพูดต่อ “ฉันคิดแบบนี้นะ เค้กของอุตสาหกรรมดั้งเดิมไม่ว่าจะที่ไหน จริงๆ มันก็ถูกแบ่งกันไปจนแทบจะหมดแล้ว ถ้าแค่อยากหาเงินเล็กๆ น้อยๆ ก็พอจะลองทำธุรกิจในสายดั้งเดิมได้อยู่ แถมยังค่อนข้างปลอดภัยกว่าด้วย แต่ในเมื่อจะเริ่มต้นทำธุรกิจทั้งที มันย่อมไม่ได้เล็งแค่เศษเงินอยู่แล้ว เฉินจิ่ง นายว่าจริงไหมล่ะ?”

กับคำพูดนี้ของเขา เฉินจิ่งก็พยักหน้าเห็นด้วย อุตสาหกรรมที่เค้กถูกแบ่งไปจนแทบไม่เหลือแล้ว การจะกระโดดเข้าไปแย่งเค้กจากปากคนอื่นนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ เว้นเสียแต่ว่านายจะคว่ำโต๊ะทิ้งแล้วล้างไพ่จัดสรรเค้กกันใหม่ แต่นั่นมันจะไปเหยียบตาปลาคนเยอะเกินไป และทิ้งปัญหาเรื้อรังไว้มหาศาล