บทที่ 573 สลบไสล

ริมหน้าผาสูงชันบนยอดเขาแห่งหนึ่งในเทือกเขาคงถง เฉินจิ่งนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น มือยังคงกำห่อผ้าที่ใส่กล่องเหล็กทรงยาวไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด

แม้แผลถูกยิงที่หัวไหล่จะห้ามเลือดไว้ได้แล้ว แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสกลับไม่มีทีท่าว่าจะทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย จนเฉินจิ่งอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบในใจ ใครกันที่บอกว่าเจ็บจนเกินทนแล้วร่างกายจะชาไปเอง

โกหกทั้งเพ