บทที่ 579 ภูมิปัญญาของปราชญ์โบราณ

“อาจารย์ครับ แผลผมไม่ได้หนักหนาอะไร ไม่ทิ้งผลข้างเคียงไว้แน่นอน ให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้วครับ” เฉินจิ่งเอ่ยตอบ

ศาสตราจารย์เฉินมองสำรวจไหล่ที่บาดเจ็บของเขาอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ย “ไม่หนักหนาก็ถือว่าเคราะห์ดีในเคราะห์ร้ายแล้วล่ะ” ชายชราถอนหายใจโล่งอก จากนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที พลางเอ่ยต่อ “แต่เสี่ยวจิ่งเอ๊ย เรื่องคราวนี้เธอบุ่มบ่ามเสี่ยงอันตรายเกินไปจริงๆ”

“ครับอาจารย์ ผมรู้ตัวว่าผิดแล้วครับ” เฉินจิ่งจะพูดอะไรได้อีก นอกเสียจากยอมรับผิดแต่โดยดี