บทที่ 602 ลบร่องรอย

พอกินอาหารไปได้ครึ่งค่อนทาง ข่งเสวี่ยถึงค่อยเอ่ยชวนเสิ่นจิ้งไปเที่ยวที่มณฑลข้างเคียงด้วยกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

เมื่อเสิ่นจิ้งได้ยิน ตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบตอบรับว่า "ดีเลยๆ ฉันไม่ได้ออกไปเที่ยวตั้งนานแล้วเนี่ย"

แต่พูดจบ เธอก็ทำหน้าม่อยลงพลางว่า "แต่ก็ไม่รู้ว่าจะลางานได้กี่วันน่ะสิ"