บทที่ 611 ความประหม่าของเฉินจิ่ง

“ฟ้าไม่แก่เฒ่า รักมิรู้สิ้น ใจดั่งตาข่ายคู่ ผูกเงื่อนนับพันปม”

เมื่อเฉินจิ่งเห็นข้อความที่จารึกอยู่บนม้วนภาพ ก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาเบาๆ

ประโยคนี้มาจากบทกวี ‘เชียนชิวซุ่ย’ ของจางเซียนในสมัยซ่งเหนือ นับว่าเป็นวรรคทองบทหนึ่งเลยทีเดียว