บทที่ 685 หน้าที่อันมิอาจบ่ายเบี่ยง

เห็นท่าทีของชายวัยกลางคน เฉินจิ่งกับข่งเสวี่ยได้แต่สบตากันอย่างจนใจ ก่อนจะวางที่ทับกระดาษหยกขาวรูปสัตว์มงคลในมือลง แม้ในใจจะอยากแก้ตัวสักประโยคว่าเถ้าแก่จำคนผิดแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ทำเรื่องหลอกตัวเองเช่นนั้น จึงตอบรับไปว่า "ครับ สวัสดีครับ"

"ใช่จริงๆ ด้วย!" ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง ปฏิกิริยาแรกของเขาคือรีบคว้าที่ทับกระดาษหยกขาวรูปสัตว์มงคลชิ้นนั้นมากำไว้แน่น ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาไม่ได้อีกแล้วบนโลก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "งั้นของชิ้นนี้ฉันไม่ขายนายแล้ว!"

ด้านข้าง จางปี่โม่ซึ่งได้ยินบทสนทนาดังกล่าวมาตั้งแต่ต้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น "ฮ่าๆ คุณเฉิน ดูท่าตอนนี้ถ้าคุณคิดจะช้อนของดี คงจะยากขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะครับ"