บทที่ 745 ขาดเพียงชิ้นเดียว

จ้าวเจิ้งได้ยินคำพูดของเฉินจิ่งก็หัวเราะร่า "ไม่ต้องพูดเลย ตอนนี้ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ฉันมั่นใจในตัวเธอมากกว่ามั่นใจในตัวเองเสียอีก"

เฉินจิ่งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "อาจ้าวครับ พูดเกินไปแล้วครับ"

หลังจากสองลุงหลานหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ จ้าวเจิ้งก็เปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ยังไงเธอก็ต้องหาโอกาสไปดูจางหยกชิ้นนั้นของจริงให้ได้นะ"