บทที่ 124 สมุดบันทึกส่วนตัวจากเด็กสาว

ยี่สิบนาทีต่อมา ในที่สุดเมิ่งเฟยก็เย็บแผลบนแขนเสร็จสิ้น เขาโรยผงยาแก้อักเสบแก้ปวดลงไปเล็กน้อย ก่อนจะใช้ผ้าก๊อซพันแผลไว้อย่างแน่นหนา

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เมิ่งเฟยก็เอนหลังพิงกระเป๋าเป้ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วถอนหายใจยาวออกมา

ปกติแล้วเขาเย็บแผลผ่าตัดให้พวกสัตว์ตัวเล็กๆ มาไม่น้อย แต่พอคราวนี้ถึงคิวตัวเอง มันก็ยังให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอยู่ดี