บทที่ 132 อะไรนะ!! ดอกชิงหลิงเต็มทั่วทั้งหุบเขา!

ขณะที่เมิ่งเฟยกับเจ้าสัตว์ตัวน้อยทั้งสามกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารอย่างร่าเริง สายตาของเมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่ปีกขวาของลูกนกอินทรียักษ์ พอขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้พบว่าบนปีกอันโล้นเลี่ยนของมันมีหนามไม้ทิ่มคาอยู่ หนามนั้นปักลึกจนฝังเข้าไปในเนื้อปีกแล้ว

มีเพียงส่วนปลายสั้นๆ โผล่พ้นออกมา รอยหักขรุขระเต็มไปด้วยรอยจิก ดูท่าแม่นกคงพยายามใช้จะงอยปากดึงหนามไม้ออก แต่กลับยิ่งจิกก็ยิ่งดันให้หนามจมลึกเข้าไปเรื่อยๆ

เมิ่งเฟยเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังกินอย่างเพลิดเพลิน จึงค่อยๆ ขยับเข้าไปข้างกาย ชักมีดสั้นข้างเอวออกมา มือยกขึ้นมีดตวัดลง ประกายสีเงินวาบผ่าน กรีดเปิดปากแผลเล็กๆ ตรงผิวหนังข้างหนามไม้ ทันใดนั้นเมิ่งเฟยก็ตาไวและมือเร็วยิ่งกว่า ดึงหนามไม้ออกมาได้ทันที